سامسونگ Q70D با طراحی فوق باریک و امکانات گیمینگ قدرتمند، چشمها را خیره میکند؛ اما آیا کیفیت تصویر آن میتواند با ظاهر فریبندهاش رقابت کند؟
بازار تلویزیونها بیشباهت به دنیای گوشیهای هوشمند نیست؛ همه عاشق پرچمدارها هستند، اما اغلب سراغ میانردهها میروند. دلیل این انتخاب هم کاملاً روشن است: قیمت. تلویزیونهای OLED با وجود کیفیت تصویر مسحورکننده، کنتراست بینقص و طراحی ظرافت بیحدشان، آنقدر گرانقیمتاند که برای بسیاری از ما یک رویای دستنیافتنی باقی بمانند. در مقابل، تلویزیونهایی با پنل LCD مانند QLEDها قرار دارند که با هزینهای منطقی، تجربهای بسیار نزدیک به پرچمداران را ارائه میدهند و به گزینهی اول بسیاری از خریداران تبدیل شدهاند.
طراحی؛ باریک مثل یک قاب عکس
در دنیای تلویزیونهای میانرده و اقتصادی، معمولاً بخش طراحی، کسلکنندهترین قسمت بررسی است؛ بدنه و پایهی پلاستیکی، حاشیههای قطور و ضخامت زیاد بدنه که تا صدمتر آنطرفتر هم ارزانبودن تلویزیون را فریاد میزند. تلویزیون Q70D سامسونگ هم DNA مشترکی با این مدلها دارد، اما یک تفاوت کلیدی و آشکار، حسابش را از بقیه جدا میکند و حداقل در ظاهر، آن را در زمین پرچمداران قرار میدهد.
ضخامت ۲٫۶ سانتیمتری تلویزیون سامسونگ، چیزی نیست که انتظارش را در این کلاس قیمتی داشته باشید. بدنهی تلویزیون آنقدر باریک و یکدست است که میتوانم با اطمینان بگویم این یکی از باریکترین تلویزیونهایی است که تا امروز در زومیت بررسی کردهایم. این زبان طراحی که سامسونگ آن را AirSlim مینامد، یک هدف واضح دارد: شکستن قاعدهای که میگوید تلویزیونهای QLED بهخاطر ساختار نوردهی، محکوم به داشتن بدنهای ضخیمتر از رقیب اصلیشان، یعنی OLEDها، هستند.
درگاههای تلویزیون درون یک فرورفتگی در قاب پشتی قرار گرفتهاند و از آنجاکه ما تلویزیون را روی میز قرار داده بودیم، وقتی میخواستیم کابل یا فلش را وصل کنیم، لرزش بدنهی باریک تلویزیون کاملاً محسوس بود؛ البته نه در حدی که نگرانکننده باشد، به اندازهای که ناخودآگاه با دست دیگرتان، قاب تلویزیون را نگه دارید تا ثابت بماند. حالا که صحبت از درگاهها شد، تلویزیون سامسونگ مجموعهی کاملی از درگاهها را ارائه میدهد که به شرح زیر هستند:
- چهار درگاه HDMI 2.1 با قابلیت انتقال تصویر
- ۲ درگاه USB-A
- خروجی اپتیکال صدا
- پورت شبکه
- ورودی آنتن
نمایشگر؛ درخشان، اما نهچندان دقیق
هرچقدر طراحی Q70D تحسینبرانگیز باشد، نباید فراموش کنیم که تنها پوستهی دستگاه را شکل میدهد و ارزش واقعی هر تلویزیونی در نهایت با کیفیت تصویر آن سنجیده میشود. سامسونگ در این تلویزیون از پنل ۱۰ بیتی QLED با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز و وضوح 4K استفاده کرده است و باتوجه به ابعاد ۶۵ اینچی تلویزیون، برای لذتبردن از چنین وضوحی، باید تلویزیون را در محیطی قرار دهید که هنگام تماشای محتوا ۲ متر از آن فاصله داشته باشید.
از آنجایی که بسیاری از محتواها همچون محتواهای تلویزیونی هنوز با وضوح کمتر از 4K تولید میشوند، سامسونگ قابلیتی موسومبه 4K AI Upscaling را هم در نظر گرفته تا حتی ویدئوهای کمکیفیتتر نزدیک به کیفیت 4K نمایش داده شوند.
تلویزیون سامسونگ Q70D؛ زیر سایهی سنگین رقیب
تلویزیون Q70D سامسونگ تلاش میکند با طراحی فوقالعاده باریک و مجموعهای کامل از امکانات گیمینگ، تجربهای در حد یک پرچمدار ارائه دهد. این نقاط قوت با روشنایی بالای نمایشگر و عملکرد روان سیستمعامل تکمیل میشود؛ اما این تصویر ایدهآل، با ضعفهای مهمی در کیفیت تصویر مانند نبود Local Dimming (که به پدیدهی Blooming منجر میشود)، زاویهی دید محدودتر، نبود قابلیت Dolby Vision و کیفیت صدای متوسط به چالش کشیده میشود.
تلویزیون Q70D سامسونگ قیمتی نزدیک به ۸۰ میلیون تومانی دارد که نسبت به برخی مدلهای نهچندان کارآمد بازار، معقول بهنظر میرسد. بااینحال، ارزش خرید تلویزیون همواره با رقبایش سنجیده میشود و در همین بازهی قیمتی، رقیبی جدی مانند تلویزیون TV S Mini LED شیائومی، معادلات را کاملاً به هم میریزد.
تلویزیون شیائومی نهتنها از پنل پیشرفتهتر QD-Mini LED با کنتراست بسیار بالاتر و کنترل نور دقیقتر بهره میبرد، بلکه نرخ نوسازی قابلملاحظهی ۲۴۰ هرتز نظر گیمرهای بیشتری را جلب میکند؛ پس وقتی میتوان با هزینهای مشابه، تلویزیونی با فناوری نمایشگر برتر تهیه کرد، انتخاب Q70D منطق چندانی ندارد.
